ساندویچ ساب مارین ! یه زیردریایی خوشمزه !

ساندویچ ساب مارین ( به معنای زیردریایی)، که معمولا به آن ساب گفته می‌شود، نوعی ساندویچ سرد یا گرم آمریکایی که متشکل است از یک نان استوانه‌ای شکل که طولی برش داده شده و با گوشت، پنیر، سبزیجات و انواع چاشنی‌ها پر می‌شود و در رپینگ ساندویچ یا جعبه ساندویچ بیرون بر ارائه می‌شود.. اصطلاحات «ساب مارین» و «ساب» در ایالات متحده رایج هستند و به هیچ مکان خاصی اختصاص ندارند؛ با این حال، بسیاری از نام‌های دیگر این ساندویچ خوشمزه در مناطق شمالی ایالات متحده به کار می‌رود. با طرح اول همراه باشید تا با این ساندویچ ایتالیایی-امریکایی بیشتر آشنا شوید.

تاریخچه و ریشه‌شناسی ساندویچ ساب مارین

اصل این ساندویچ از جوامع ایتالیایی-امریکایی شمال شرق ایالات متحده و در اواخر قرن 19 تا اوایل قرن 20 به وجود آمد. از آنجایی که غذایی مناسب و ارزان بود و خیلی سریع آماده می‌شد به سرعت محبوبیت پیدا کرده و به ایالت‌های مختلف امریکا مثل پنسیلوانیا، مریلند، نیویورک، نیوجرسی، ماساچوست و رودآیلند راه پیدا کرد و خیلی زود وارد کانادا نیز شد. با ظهور رستوران‌های زنجیره‌ای بود که ساندویچ ساب مارین در بیشتر نقاط دنیا در دسترس مردم قرار گرفت.

از دسته بسته بندی ساندویچ تولید شده در مجموعه ما دیدن کنید ! ما مجموعه کاملی از بسته بندی  و جعبه های فست فودی برای رستوارن شما را اماده کرده اینم.

نام اصلی: ساندویچ ساب مارین (زیردریایی)

نانی که برای تهیه این ساندویچ استفاده می‌شود دقیقا مثل یک زیردریایی (Submarine) است. برای همین اصطلاح «ساب مارین» یا «ساب» در ایالات متحده و کانادا برای این ساندویچ رواج پیدا کرد. برخی معتقدند این نام از نیولندن، کنیتِکت (محل استقرار پایگاه زیردریایی نیروی دریایی ایالات متحده) در دوران جنگ جهانی دوم نشأت گرفته است. اما تبلیغات کتبی که از سال 1940 ثبت شده خلاف این امر را ثابت می‌کند و نشان می‌دهد که این اصطلاح پیش از جنگ جهانی دوم استفاده می‌شده.

یکی از نظریه‌ها می‌گوید که ساندویچ ساب مارین توسط دومینیک کُنتی، یک مهاجر ایتالیایی که در اواخر قرن ۱۹ به نیویورک آمده بود، به ایالات متحده آورده شد. گفته می‌شود که او نام آن را پس از دیدن زیردریایی بازیابی‌شده‌ای به نام «فنیان رام» که در موزه پترسون نیوجرسی در سال ۱۹۲۸ قرار داشت، انتخاب کرده است. نوه او می‌گوید:

• پدربزرگم حوالی سال ۱۸۹۵ از مونتلا، ایتالیا به این کشور آمد. در حدود سال ۱۹۱۰، او مغازه‌ی مواد غذایی خود را با نام «مغازه مواد غذایی دومینیک کنتی» در خیابان میل در پترسون، نیوجرسی راه‌اندازی کرد، جایی که ساندویچ های ایتالیایی سنتی می‌فروخت. ساندویچ های او با دستورالعملی که از ایتالیا آورده بود، تهیه می‌شد که شامل یک نان با پوسته‌ی بلند بود که با گوشت‌های سرد پر می‌شد و کاهو، گوجه‌فرنگی، فلفل، پیاز، روغن، سرکه، سبزیجات و ادویه‌های ایتالیایی، نمک و فلفل روی آن قرار می‌گرفت. این ساندویچ با یک لایه پنیر شروع می‌شد و با یک لایه پنیر تمام می‌شد (این کار باعث می‌شد که نان نرم و خیس نشود).

پارتی ساب (Party Sub)

پارتی ساب، یک ساندویچ ساب مارین بسیار بزرگی است که معمولا به قطعات کوچکتر تقسیم می‌شود و در مهمانی‌ها سرو می‌شود.

هاوگی (Hoagie)

برای شکل گرفتن نام «هاوگی» روایت‌های مختلفی وجود دارد که مشهورترین آن‌ها را در ادامه می‌خوانید:

• اصطلاح هاوگی از منطقه فیلادلفیا آمده است. در سال ۱۹۵۳، روزنامه فیلادلفیا بولتن گزارش داد که ایتالیایی-آمریکایی‌هایی که در کشتی‌سازی هُگ آیلند (Hog Island) در دوران جنگ جهانی اول کار می‌کردند (جایی که کشتی‌های اضطراری نظامی می‌ساختند) این ساندویچ را معرفی کردند که گوشت، پنیر و کاهو را بین دو برش نان می‌گذاشتند. این ساندویچ به نام «هُگ آیلند» شناخته شد؛ که به «هاگی» کوتاه شد و در نهایت به «هاوگی» تبدیل گردید. Dictionary.com ریشه اصطلاح هاوگی را به این شکل توضیح می‌دهد – اسمی در زبان انگلیسی آمریکایی (اصالتا فیلادلفیا) برای «ساندویچ بزرگ ساخته شده از نان بلند و شکاف‌خورده»؛ در ابتدا «هاگی» نام داشت، که گفته می‌شود به نام نوازنده جاز هوگی کارمایکل نامگذاری شده است، اما استفاده از این کلمه پیش از معروفیت او بوده و املای اصلی آن به نظر می‌رسد که منبع دیگری داشته باشد. املای مدرن از حدود سال ۱۹۴۵ به کار رفته است؛ و ممکن است تحت تاثیر نام مستعار کارمایکل تغییر کرده باشد.
• دفترچه سالنامه فیلادلفیا و راهنمای شهروندان توضیحی متفاوت ارائه می‌دهد که می‌گوید ساندویچ توسط فروشندگان خیابانی اوایل قرن بیستم به نام «مردان هوکی‌پوکی» ایجاد شد، که سالاد آنتی‌پاستو، گوشت‌ها، شیرینی‌ها و نان‌های شکاف‌خورده می‌فروختند. زمانی که اُپرای گیلبرت و سالیوان «اچ‌ام‌اس پینافور» در سال ۱۸۷۹ در فیلادلفیا افتتاح شد، نانوایی‌ها از روی شوخ‌طبعی یک نان بلند به نام پینافور تولید کردند احتمالا به خاطر این که اپرای پینافور بسیار محبوب شد و بعدها تا 570 بار اجرا شد. فروشندگان هوکی‌پوکی نان پینافور را نصف کرده، آن را با سالاد آنتی‌پاستو پر می‌کردند و اولین «هاوگی» جهان را می‌فروختند.
• شهردار پیشین فیلادلفیا (و بعدها فرماندار پنسیلوانیا) اَد رندل اعلام کرد که هاوگی «ساندویچ رسمی فیلادلفیا» است. با این حال، ادعاهایی وجود دارد که هاوگی در واقع محصول شهر نزدیک چستر در پنسیلوانیا بود. ساندویچ فروشی دی‌کاستانزا در بوت‌وین، پنسیلوانیا ادعا می‌کند که مادر صاحب دی‌کاستانزا در سال ۱۹۲۵ هاوگی را در شهر چستر اختراع کرده است. به گقته فروشگاه دی‌کاستانزا یک روز مشتری‌ای داخل مغازه شد و درخواست ساندویچی با مواد مخلوط کرد و اینگونه بود که ساندویچی شامل نان ایتالیایی، گوشت، پنیر و سبزیجات یا به عبارتی هاوگی اختراع شد.

ساندویچ‌های بیرون‌بر وول‌وُرث که در انواع باکس ساندویچ مثل جعبه ساندویچ کلاب یا جعبه مقوایی ساندویچ ارائه می‌شوند در تمام شعبه‌های وول‌وُرث در سراسر امریکا، تحت نام هاوگی شناخته می‌شوند. گاهی اوقات ساندویچ‌های بان‌می که در کاغذ ساندویچ بسته بندی می‌شوند با نام «هاوگی ویتنامی» به فروش می‌روند.

مقاله مرتبط بخوانید : بسته بندی فست فود پیتزا، عشق اول و آخر!

هیرو (Hero)

اصطلاح «هیرو» (قهرمان-Hero) در نیویورک اولین بار در سال 1937 برای ساندویچ ساب ثبت شده است. این نام گاهی به نویسنده غذا در نیویورک، کلمانتین پدل‌فورد، در دهه 1930 نسبت داده می‌شود، چون گفته بود برای خوردن چنین ساندویچ بزرگی باید مثل یک قهرمان عمل کنید، اما هیچ مدرک مستندی برای اثبات این ادعا وجود ندارد. برخی دیگر عقیده دارند که نام هیرو تلفظ تغییر یافته «ژیرو» (gyro) است که نوعی ساندویچ معروف یونانی است؛ اما این موضوع بعید به نظر می‌رسد، چون ژیرو تا دهه 1960 در ایالات متحده ناشناخته بود. «هیرو» هنوز هم اصطلاح غالب در نیویورک برای بیشتر ساندویچ ها روی نان مستطیلی است که طعم ایتالیایی دارند. منوهای پیتزا فروشی اغلب شامل ساندویچ های «پارمیجیانا بادمجان»، «پارمیجیانا مرغ» و «هیروهای گوشتی» هستند که هرکدام با سس مخصوص سرو می‌شوند.

گرایندر (Grinder)

یک اصطلاح رایج برای این ساندویچ در نیوانگلند، به ویژه در کنتیکت، ماساچوست و رودآیلند، «گرایندر» است؛ منشا آن چندین احتمال دارد. یکی از تئوری‌ها می‌گوید که این اصطلاح از زبان عامیانه ایتالیایی-آمریکایی برای کارگران اسکله گرفته شده است که ساندویچ در بین آنها محبوب بود. برخی دیگر می‌گویند که به آن «گرایندر» (آسیاب) گفته می‌شود چون لایه سخت نان نیاز به جویدن زیاد داشت. در پنسیلوانیا، نیویورک و بخش‌هایی از نیوانگلند، اصطلاح گرایندر معمولا به ساندویچ های گرم زیرزمینی (مثل ساندویچ های کوفته، سوسیس و غیره) اشاره دارد، در حالی که ساندویچ های سرد معمولا به «ساب» معروف هستند. در منطقه فیلادلفیا، اصطلاح گرایندر به هر هاوگی که بعد از تهیه در فر برشته شده باشد، اطلاق می‌شود.

ایتالیایی (Italian)

اصطلاح «ایتالیایی» برای ساندویچ ساب مارین فقط در ایالت مین استفاده می‌شود. محلی‌ها می‌گویند که نانوایی به نام جیووانی آماتو این ساندویچ ایتالیایی را در سال 1899 اختراع کرد. ساندویچ ایتالیایی سنتی مین با استفاده از یک نان نرم و بلند یا نان باگت تهیه می‌شود که شامل ژامبون و بولوگنا همراه با پنیر آمریکایی، گوجه فرنگی، پیاز، فلفل دلمه‌ای سبز، زیتون یونانی، خیارشور، روغن زیتون یا روغن سالاد، نمک و فلفل سیاه آسیاب شده است. مواد اضافی مانند پپرونی، فلفل موزی یا کاهو ممکن است به ساندویچ اضافه شوند. این ساندویچ با کاغذ دور ساندویچ به دو نیمه تقسیم می‌شود تا خوردن آن راحت‌تر شود.

اسپوکی (Spukie)

اصطلاح «اسپوکی» که گاهی «اسپُکی» یا «اسپاکی» هم نوشته می‌شود، مختص شهر بوستون است و از واژه ایتالیایی «اسپوکادلا» به معنای «نان بلند» گرفته شده است. واژه اسپوکادلا معمولا در دیکشنری‌های ایتالیایی یافت نمی‌شود، که نشان‌دهنده این است که این واژه احتمالا یک گویش منطقه‌ای ایتالیایی باشد یا از کلمات اختراعی ایتالیایی-امریکایی‌ها در بوستون باشد. نانوایی‌ها در محله نورث اِند بوستون نان‌های خانگی اسپوکادلا را برای فروش دارند.

نام‌های دیگر ساندویچ ساب مارین

• بلیمپی (شبیه به بالن- Blimp)
• گتسبی در کیپ تاون، آفریقای جنوبی
• پو بوی در لوئیزیانا
• کازمو در ویلیامزپورت، پنسیلوانیا
• زپلین یا زپ در پنسیلوانیای شرقی
• اسموسکه در بلژیک
• داگوبرت در بلژیک
• رول قاره‌ای یا رول کانتی در استرالیا غربی
• ساندویچ تورپِدو

محبوبیت و دسترسی به ساندویچ ساب مارین

در امریکا، ساندویچ ساب که در ابتدا بین کارگران ایتالیایی-امریکایی در شمال‌شرق محبوب شده بود، کم‌کم در منوی پیتزافروشی‌های محلی جا باز کرد. با افزایش محبوبیت این ساندویچ، رستوران‌های کوچکی به نام «هوگی ‌شاپ» و «ساب ‌شاپ» شروع به کار کردند که تخصصشان فروش همین ساندویچ‌ها بود.

گرچه پیتزا فروشی‌ها اولین رستوران‌ های ایتالیایی-امریکایی بودند، اما حتی در اوایل قرن بیستم مشخص بود که در نظر مردم، میان رستوران‌ های واقعی جایی نداشتند. پیتزا فروش بودن در پایین‌ترین سطح اجتماعی و آشپزی قرار داشت، به همین دلیل بسیاری از صاحبان پیتزا فروشی‌ها تصمیم گرفتند غذاهای دیگری هم به منوی خود اضافه کنند، از جمله ساندویچ «هیرو» که در مناطق مختلف امریکا نام‌های متفاوتی مثل «وِج»، «هاوگی»، «ساب» یا «گرایندر» داشت. این ساندویچ روی نان ایتالیایی سرو شده و با سالامی، پنیر و فلفل پر می‌شد.

جان ماریانی (John Mariani) نویسنده، منتقد غذا و تاریخ‌نگار آشپزی امریکایی است که در کتابش با نام American Eats Out می‌نویسد:

ساندویچ ‌های ساب و انواع مشابه آن‌ها در بسیاری از کشورهای اروپا، آسیا و استرالیا محبوب شده بودند، اما با ورود رستوران‌ های زنجیره ‌ای مثل Subway (ساب‌وِی) و فست ‌فود های دیگر، محبوبیتشان چند برابر شده و اصطلاح «ساب» برای این نوع ساندویچ‌ ها هم رایج‌تر شد. خیلی از این رستوران ‌ها ترکیب‌های جدید و غیرسنتی از مواد را نیز به منوی خود اضافه کردند تا پاسخگوی سلایق مختلف مشتری‌ها باشند. در امریکا، رستوران‌ های زنجیره ‌ای زیادی به‌طور تخصصی روی ساندویچ‌ های ساب کار می‌کنند. از معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به Firehouse Subs، Quiznos، Mr. Sub، Jersey Mike’s، Jimmy John’s، Potbelly Sandwich Shop و بزرگ‌ترین فست ‌فود زنجیره ‌ای دنیا، یعنی ساب‌وِی اشاره کرد. این ساندویچ ‌ها در سوپرمارکت‌ها، ساندویچ فروشی‌های محلی و فروشگاه‌های زنجیره ‌ای هم پیدا می‌شوند.