از مشمای روزگار قدیم تا جعبه ساندویچ

یادش بخیر زمانی صبح زود با عجله بیدار می‌شدیم از هر گوشه خانه کفش، کیف، لباس و جورابمان را برمی‌داشتیم تا هرچه زودتر به مدرسه برسیم. این مادر بود که بدو بدو دنبالمان می‌آمد و یک ساندویچ نون پنیر سبزی یا ساندویچ کوکوی مانده از شام را که در مشما پیچیده بود دستمان می‌داد و راهی‌مان می‌کرد. آن زمان خبری از ساندویچ های آنچنانی وانواع کاور ساندویچ مثل جعبه ساندویچ کشویی و جعبه ساندویچ هات داگ و… نبود. یک نان لواش بود و هر چیزی که قابل گذاشتن لای نان بود حتی ماکارونی!

ساندویچ چیست؟

ساندویچ، خوراکی است که معمولا از گوشت، پنیر یا سبزیجات که روی یک برش نان قرار داده شده و سپس پیچیده می‌شود. گاهی نان ساندویچ دولا ست که به آن «ساندویچ بسته» می‌گویند و گاهی مواد فقط روی یک لایه نان قرار می‌گیرد که عنوان «ساندویچ باز» را به آن داده‌اند. به طور کلی هر غذایی که در آن «نان» به عنوان ظرف یا پوششی برای نوع دیگری از غذا عمل کند و امکان مصرف به صورت دستی (بدون استفاده از وسایلی مثل کارد و چنگال) را فراهم آورد، ساندویچ می‌گویند. ساندویچ غذای راحت و قابل حملی بود که سفر خود را از غرب شروع کرد و با گذشت زمان در تمام دنیا شناخته شد.

برای دیدن محصولات جعبه ساندویچ تولید شده در مجموعه طرح اول از دسته این محصولات در سایت دیدن کنید و بسته بندی مورد نظر خود را ثبت سفارش کنید !

اهمیت تعریف درست ساندویچ

رسانه‌های اجتماعی هرازگاهی محفل بحث و جدل بر سر موضوعات مختلفی می‌شوند یکی از این بحث‌ها ساندویچ است. آیا بوریتو و فاهیتا ساندویچ هستند؟ آیا هات داگ می‌تواند در خانواده ساندویچ جا بگیرد؟ موارد دیگری مانند همبرگر نیز توسط ارگان‌های مربوطه در ایالات متحده مورد بررسی قرار گرفته‌اند. در امریکا، وزارت کشاورزی و سازمان غذا و دارو مسئول تعیین تعریف ساندویچ هستند. چرا تعریف ساندویچ مهم است؟ چون مقررات مربوط به بهداشت، امنیت، برچسب‌گذاری و تجارت مواد غذایی برای هر دسته متفاوت است. داشتن تعریف دقیقی از ساندویچ کمک می‌کند استاندارد لازم برای رعایت مسائل بهداشتی تعیین شود، بنا به درصد گوشت مصرف شده سازمان ناظر مشخص شود و مسائل تجاری، حقوقی و مالیاتی تعیین تکلیف شود. ممکن است این همه دردسر عجیب و شاید اضافه کاری به نظر برسد اما برای تنظیم دقیق قوانین غذایی، جلوگیری از سردرگمی و شفافیت در بازار، ضروری است.

بوریتو؛ ساندویچ بودن یا نبودن، مسئله این است!

وزارت کشاورزی ایالات متحده تعریفی از ساندویچ های تحت نظارت خود دارد: «انواع ساندویچ بسته، باید حداقل 35 درصد گوشت پخته شده و حداکثر 50 درصد نان داشته باشد. برای ساندویچ باز، داشتن حداقل 50 درصد گوشت پخته شده ضروری است.» در همین راستا بوریتو و فاهیتا در دسته‌ی «شبه ساندویچ» و هات داگ تحت عنوان «نوعی ساندویچ» طبقه‌بندی شده‌اند. استرومبولی نیز جزو ساندویچ‌ها محسوب نمی‌شود. انجمن ساندویچ بریتانیا که به ارتقای استاندارد و حمایت از صنعت تولید و فروش ساندویچ مشغول است، ساندویچ را اینگونه تعریف می‌کند: «هر نوع نانی که داخلش مواد خوراکی قرار داد و به صورت سرد سرو می‌شود.» این تعریف بیگل (نان دوناتی) و رَپ (میان وعده‌ای شبیه بوریتو) را نیز دربر می‌گیرد. احتمال دارد غذاهایی مثل همبرگر که به صورت گرم سرو می‌شود را در دسته ساندویچ قرار ندهند.

باکس ساندویچ؛ نهار محبوب همه

ساندویچ در هر نوع بسته بندی که باشد به راحتی در هر مدل کیف و کوله‌پشتی جا می‌گیرد، سبک است و در عین حال یک وعده غذایی لذیذ و به قول معروف شکم پرکن! ساندویچ ها یکی از بهترین گزینه‌ها برای نهار هستند که به وفور در محل کار، مدرسه یا پیک‌نیک مصرف می‌شوند. نان ساندویچ اغلب با لایه‌ای سس مثل خردل یا مایونز پوشانده می‌شود تا بافت آن را نرم‌تر کند. البته بعضی‌ها ترجیح می‌دهند نان ساندویچ بدون سس باشد. علاوه بر ساندویچ هایی که در خانه تهیه می‌کنیم، می‌توانیم انواع و اقسام ساندویچ با طعم های متفاوت در بسته بندی های متنوع از فروشگاه‌ها یا دکه‌ها خریداری کنیم. یکی از پرطرفدارترین بسته بندی های ساندویچ، باکس ساندویچ است. باکس ها از مواد بهداشتی مقاوم ساخته شده و ساندویچ را تازه نگه می‌دارند. به دلیل محکم بودن باکس می‌توان با خیال راحت آن را داخل کیف بگذارید و همچنان اطمینان داشته باشید که وقت نهار، یک ساندویچ تر و تازه منتظرتان است.

مقاله مرتبط بخوانید  : قیمت جعبه‌ ساندویچ : معیارها و عوامل تأثیر‌گذار

برویم سراغ درس تاریخ ساندویچ!

در طول تاریخ بشریت، استفاده از نان یا ماده‌ای شبیه نان برای قرار دادن غذا بر روی آن و یا برداشتن و پیچیدن غذا، در بسیاری از فرهنگ‌ها وجود داشته است. در آثار نمایشی قرن 17 و 18 شاهد استفاده از غذاهایی هستیم که هنوز نام ساندویچ برایشان انتخاب نشده بود. این غذاها اغلب با نام‌های «نان و گوشت» و یا «نان و پنیر» شناخته می‌شدند. در قرن اول پیش از میلاد، هیلِل پیر، که یک حکیم یهودی بود، گوشت بره عید فطیر (پَسح) و مقداری سبزیجات را در نانی به نام ماتزا پیچیده و نوش جان کرده است. روش او مانند روش امروزی درست کردن ساندویچ بود. در آسیای غربی و شمال افریقا، از نان‌های نازک برای برداشتن لقمه و خوردن غذا استفاده می‌کردند. در مراکش، اتیوپی و هند، نان معمولا به صورت گرد و تخت پخته می‌شود درست برخلاف نان‌های حجیم اروپایی.

در دوران قرون وسطی در اروپا، از برش‌های ضخیم نان‌های سفت و معمولا بیات به عنوان بشقاب استفاده می‌شد. نام این نوع نان‌ها «تِرِنچر» بود. پس از اتمام صرف نهار یا شام، ترنچرهای آغشته به غذا به سگ‌ها یا گداهایی که اطراف میز ثروتمندان می‌پلکیدند، داده می‌شد. خانواده‌های بی‌بضاعت نیز برای صرفه‌جویی، پس از اتمام پذیرایی، دور از چشم مهمان، ترنچرها را جمع می‌کردند تا بعدا مصرف کنند. طبیعت‌شناس انگلیسی، جان رِی، گفته است که در کشور هلند، در یک میخانه گوشت گاو را از سقف آویزان کرده بودند، سپس برش‌های نازک آن را روی نان و کره قرار داده و می‌خوردند.

عادت بد لُردِ ساندویچ موجب خیر شد

رسیدیم به اصل ساندویچ یعنی آقای جان مونتاگو، چهارمین اِرل ساندویچ. «اِرل» یک مقام اشرافی و «ساندویچ» یا سَندویچ، نام مکانی بود که جان در آنجا زندگی و کار می‌کرد.

مونتاگو عادت‌های خوب و بد زیادی داشت که منجر به اختراع نام ساندویچ شدند. یکی از اخلاق‌های پسندیده‌ی او تعهد بیش از حد به کار بود طوری که برای غذا خوردن با آداب انگلیسیِ اشرافی وقت کافی نداشت. به خصوص زمانی که در نیروی دریایی بود همیشه حین کار غذا می‌خورد. جان یک قمار باز حرفه‌ای نیز بود و گاهی اوقات تا دیروقت بیدار مانده و ورق بازی می‌کرد. زمانی که کارت بازی در عمارت شخصی یا قمارخانه زیاد طول می‌کشید به پیشخدمتش دستور می‌داد که گوشت گاو کبابی را بین دو تکه نان بگذارد و برایش بیاورد. به این ترتیب می‌توانست در حال غذا خوردن با دست آزادش به بازی ادامه دهد. مزیت دیگر این روش جلوگیری از چرب شدت کارت‌هایش بود چرا که چربی گوشت توسط نان‌های تست جذب می‌شد. عده‌ای معتقد این مدل غذا خوردن را از دوران خدمت در نیروی دریایی حفظ کرده بود.

دوستان جان که پای ثابت بازی‌هایش بودند کم‌کم به غذای حاضر و آماده‌ی او علاقه‌مند شده و حین بازی درخواست همان غذا را می‌کردند. طولی نکشید که نام «ساندویچ» برای این خوراک راحت انتخاب شد.

از دورهمی مردانه تا محبوبیت همگانی

در ابتدا ساندویچ ها فقط پای میز قمار صرف می‌شدند، جایی که آقایان ادامه‌ی بازی را به خوردن یک غذای متمدنانه ترجیح می‌دادند. از آنجا که مجلس‌های قمار و محافل شبانه اغلب پاتوق اشراف و افراد مرفه بود طولی نکشید که ساندویچ به خانه اشراف‌زادگان هم وارد شد. ساندویچ غذایی بود که می‌شد در میان گفتگوها و جلسات طولانی شبانه به راحتی آن را مصرف کرد. این خوردنی خوشمزه به تدریج در لندن و سپس در تمام انگلستان محبوب شد. در طول قرن نوزدهم ساندویچ به اسپانیا هم رسید.

انقلاب صنعتی و گسترش شهرت خوراک جدید

از اواخر قرن هجدهم روند صنعتی شدن شروع شد و در قرن نوزدهم به اوج خود رسید. کارخانه‌ها یکی پس از دیگری سبز می‌شدند و همگی نیاز به کارگر داشتند. طبقه کارگر نیازمند وعده‌های غذایی سریع، قابل حمل و ارزان بود. برای مثال در لندن، تا سال 1850، دست کم هفتاد فروشنده خیابانی به فروش ساندویچ ژامبون مشغول بودند. در همان دهه، «بار»هایی در غرب هلند افتتاح شدند که ساندویچ جگر و گوشت نمکی از غذاهای همیشگی‌شان بود. این مکان‌ها خیلی زود اهمیت زیادی در زندگی روزمره مردم پیدا کردند. در ایالات متحده، ابتدا ساندویچ را به عنوان یک شام مفصل مصرف می‌کردند، احتمالا به دلیل کمبود و گرانی نان، اما بعدها که تولید انبوه نان باعث کاهش هزینه آن شد، ساندویچ هم غذایی ارزان و در دسترس شد.

حتی ساندویچ هم دادگاهی شد!

در سال 2006 در مرکز خریدی در ماساچوست، یک اختلاف تجاری پیش آمد و کار به دادگاه کشید. یک رستوران در مرکز خرید انواع ساندویچ می‌فروخت و در قرارداد اجاره‌اش شرط عدم رقابت داشت. به این معنی که هیچ رستوران دیگری حق فروش محصولات مشابه او را نخواهد داشت. رستوران دوم که قصد داشت در همان مرکز خرید شعبه‌ جدیدی افتتاح کند و بوریتو، تاکو و کسادیا بفروشد ادعا می‌کرد که هیچکدام از محصولاتش ساندویچ نیستند و بنابراین مانع قانونی برای فعالیتش وجود ندارد. دادگاه با بررسی شکایت و تعریف دقیق ساندویچ حکم داد که ساندویچ حداقل شامل دو تکه نان است و از آنجایی که بوریتو با یک تکه نان تولید می‌شود، جزو دسته ساندویچ‌ها نیست. این پرونده به دلیل تعریف قانونی و فنی غذا مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

در سال 2024، دادگاهی در ایندیانا حکم داد که بوریتو و تاکو ساندویچ هستند اما از نوع مکزیکی آن. بنا بر این تعریف، رستوران‌هایی که ژیروس یونانی، نان رَپ هندی، یا بان‌می ویتنامی سرو می‌کردند نیز در دسته ساندویچ فروشی قرار گرفتند.

نان برش خورده و ایده فروش ساندویچ های آماده

در دهه 1920، نان‌‌های برش خورده وارد بازار شد. طولی نکشید که ساندویچ های تهیه شده با این نان‌ها در همه جا عرضه شد. کافه‌ها، ایستگاه‌های راه‌آهن، میخانه‌ها و غذاخوری‌ها روزانه تعداد زیادی ساندویچ آماده می‌فروختند. در بریتانیا ابتدا ساندویچ ها بدون بسته بندی فروخته می‌شدند، به طوری که لبه‌های نان خشک می‌شد. بوفه‌های ایستگاه قطار به خاطر این ساندویچ های بی‌کیفیت بدنام بودند و اصطلاح «ساندویچ راه‌آهن» عبارت طنزی بود که اشاره به این وضعیت داشت.

در سال 1979 بود که یک فروشگاه زنجیره‌ای بریتانیایی مجموعه‌ای از ساندویچ های مثلثی شکل را در جعبه ساندویچ سرد بسته بندی کرد تا کیفیت و تازگی آن‌ها را حفظ کند. این محصول به سرعت به خوراکی مورد علاقه مشتری‌ها تبدیل شد و از فروش آزمایشی در یک فروشگاه به بیش از صد فروشگاه گسترش یافت.

این آغازِ راه صنعتی شدن تولید و توزیع ساندویچ بود.

در طراحی جعبه ساندویچ، تجربه حرف اول را می‌زند

حفظ کیفیت و تازگی ساندویچ اهمیت بسیاری دارد زیرا در گذر زمان باعث جذب مشتری و افزایش فروش می‌شود و این رویای هر رستوران و فست فودی است که قصد دارد در صنعت غذا فعال بماند. طراحی اختصاصی جعبه ساندویچ می‌تواند در امر بازاریابی مهره‌ی ارزشمندی باشد و برند شما را غیرمستقیم تبلیغ کند. برای طراحی یک جعبه کاربردی و در عین حال زیبا و همسو با هویت برند، با مشاوران طرح اول تماس بگیرید.