معروف ترین ساندویچ هایی که زندگی را زیر و رو کردند!
فهرست مطالب
غذاها بیشتر از آنچه فکر می‌کنید در تعیین روش زندگی ما نقش دارند. نمونه بارز این ادعا امریکایی‌ها هستند که پس از اختراع ساندویچ (توسط یک انگلیسی) راه و روش زندگی‌شان دچار تحول شد به طوری که می‌توان زندگی را به قبل و بعد از این واقعه تقسیم کرد. یک وعده غذای یک کودک، کارگر و حتی رئیس‌جمهور می‌تواند یک ساندویچ باشد!
همه ساندویچ ها مهم هستند، اما برخی از آن‌ها بدون شک مهم‌تر از بقیه‌اند. در این مقاله ساندویچ هایی را معرفی می‌کنیم که براساس تحقیقات مورخان نحوه غذا خوردن امریکایی‌ها را تغییر دادند. با طرح اول همراه باشید.
قبل از مطالعه مقاله سری به دسته جعبه ساندویچ تولید شده در طرح اول بزنید و ببینید که برای تمام نیاز های فست فودی جعبه طراحی کردیم ! مدل مورد نظرتون رو انتخاب کنید و با ما تماس بگیرید !
لیست ساندویچ های تاثیر گذار !
ساندویچ پوبوی، محرک اصلاح حمل‌ونقل عمومی
در سواحل نیواورلئان در آغاز قرن بیستم، نانوایی‌های طبقه کارگر غذاهای دریایی محلی را با گوشت ایتالیایی ،که توسط موجی از مهاجران سیسیلی رایج شده بود، ترکیب کردند تا ساندویچی منحصربه‌فرد تهیه کنند که حالا در سراسر کشور شهرت دارد.
امی بنتلی، نویسنده و استاد مطالعات غذا در دانشگاه نیویورک، می‌گوید: «پوبوی نمایانگر غذای طبقه پایین در آن زمان (حدود سال ۱۹۲۰) بود و بدون شک غذای مهمی برای کارگرها بود.» ساندویچ ها توسط نانوایان محلی برای کارگرانی که به سیستم حمل و نقل اعتراض داشتند تهیه می‌شد تا از آن‌ها حمایت کنند. نانواها این کارگران گرسنه را «پسرهای فقیر-پور بویز (Poor Boys) می‌نامیدند، که به‌مرور در لهجه محلی به پوبوی (Po-Boy) تبدیل شد.
پوبوی از دو جهت ساندویچ مهمی است: اول اینکه احتمالا مشهورترین ساندویچ دریایی است، غیر از ساندویچ ساده ماهی سرخ‌شده یا سالاد تن، و دوم اینکه از محبوبیت شهری به محبوبیت کشوری رسید که نمادی از رویای امریکایی است.
ساندویچ صبحانه اولین غذای شیفت کاری شد
شکی در این نیست که مدت زیادی است که مردم، بیکن، تخم‌مرغ و سوسیس را لای نان گذاشته و مصرف می‌کنند اما ساندویچ مدرن صبحانه به‌طور قطعی روش صبحانه خوردن آن‌ها را تغییر داد. مگان الیاس، مورخ غذا و نویسنده، می‌گوید: «منشأ ایده ساندویچ مدرن صبحانه را می‌توان در پیشخوانهای ناهار، رستوران‌های شب‌گرد و دکه‌های کوچک بیرون کارخانه‌ها پیدا کرد. اوایل قرن بیستم، کارگرها این ساندویچ را قبل یا بعد از شیف کاری تهیه می‌کردند و در حال حرکت می‌خوردند. ساندویچ بیرون بر راهی مؤثر برای خوردن یک وعده مناسب، بدون توقف است. جنسن (نویسنده) می‌گوید: «مک دونالد در اوایل دهه ۷۰ میلادی ساندویچ صبحانه مک‌مافین را معرفی کرد که خیلی زود در سراسر کشور مشهور شد.» امروزه می‌توان امریکایی‌های زیادی را دید که ساندویچ به دست مشغول کار کردن با گوشی و رفتن به محل کار هستند.
ساندویچ کوفته قلقلی و پیوند فرهنگ‌ها
در جنگ جهانی دوم، ایتالیایی-امریکایی‌ها با خدمت در کنار سایر سربازان، احترام و شناخت جدیدی از سوی هم‌میهنان خود دریافت کردند. بنابراین، پس از جنگ، هنگامی که فرهنگ ایتالیایی بیشتر پذیرفته شد، غذای ایتالیایی نیز شروع به نفوذ در خوراک آمریکایی‌ها کرد. در این دوره بود که ساندویچ‌های جدیدی محبوب شدند.
پیتزا، ساندویچ کوفته قلقلی (و همچنین ساندویچ مرغ پارمسان) نسخه امریکایی از یک غذای سنتی وارداتی است. مهاجران ایتالیایی که به شهرهایی مثل نیویورک آمدند، غذای خود را نیز با خود آوردند و طبیعی بود که این غذاها در قالب ساندویچ عرضه شوند.
الیاس می‌افزاید: «این یکی از آمریکایی‌ترین چیزهایی است که می‌توان تصور کرد. ما چیزی از ایتالیا گرفتیم، آن را با ایده‌های امریکایی ترکیب کردیم و غذایی مختص خودمان ساختیم.»
چیزاستیک فیلادلفیا، لذت بردن از غذا را به طبقه کارگر آموخت
یکی از معدود چیزهایی از فیلادلفیا که ارزش توجه دارد، چیزاستیک، یک ساندویچ شهری کوچک است که جهانی شد.
جنسن می‌گوید: «چیزاستیک در اوایل قرن بیستم «اختراع» شد، و نشان می‌دهد که چطور غذا به سبک خاص آمریکایی تغییر شکل داد. قرار دادن این‌همه گوشت و پنیر ــ که جزو مواد غذایی اصلی مهاجران ایتالیایی بود ــ در یک ساندویچ پرزرق‌وبرق… اما برای مشتریان طبقه کارگر.
چیزاستیک شاید اولین و شناخته‌شده‌ترین نمونه از یک ساندویچ تجملاتی و لذت‌طلبانه باشد که مردم عاشق آن هستند. جاستین وارنر، سرآشپز، نویسنده و شخصیت تلویزیونی، می‌گوید: «توانایی نمایشِ جعلی اصالت باعث شد چیزاستیک مثل ویروسی فراگیر شود. این ساندویچ ساده است، تقریبا در همه جای کشور با دستور یکسانی تهیه می‌شود و همین نکته دلیل زیبایی ساندویچ چیزاستیک است.»
ساندویچ کلاب، غذایی شیک و راحت برای زنان
در یک مقطع زمانی، نان تُست‌شده، گوشت مرغ پخته‌شده، بیکن سرخ‌شده، کاهو، گوجه‌فرنگی و مایونز که به صورت مثلثی بریده می‌شد، یک خوراک لوکس و میان‌وعده‌ای برای طبقه مرفه بود. بنتلی می‌گوید: «مثل بیشتر ساندویچ ها، مشخص کردن منشأ دقیق ساندویچ کلاب دشوار است، اما می‌دانیک که در باشگاه‌های بانوان یا باشگاه‌های کارت بازی، این ساندویچ به‌عنوان فینگر فود در اواخر دهه ۱۸۰۰ محبوب شدند.»
الیاس می‌گوید: «ساندویچ کلاب مخصوص بانوان طراحی شده بود. این ساندویچ ها در فروشگاه‌های زنجیره‌ای بزرگ و سالن‌های چای، تا دهه ۱۹۲۰، سرو می‌شدند و غذایی لوکس برای خوردن بودند.»
در جنگ جهانی دوم که مردان به جنگ رفته و زنان به جای آن‌ها کار می‌کردند؛ این ساندویچ هم به یک غذای خیابانی و غذای رایج در ناهارخوری‌ها تبدیل شد و دیگر آن کالای لوکس پیشین نبود. زنان که به خوردن ساندویچ عادت داشتند، آن را به محل کار آوردند. از آن زمان، جذابیت فرهنگی ساندویچ کلاب و جایگاه آن به‌عنوان یک وعده غذای همه‌جایی و مناسب محل کار، بیشتر و بیشتر شده است.
ساندویچ پنیر گریل‌شده کودکان را به ناهار علاقه‌مند کرد
ساندویچ پنیر گریل‌شده ( ساندویچ ساده‌ای با نان برشته‌شده و یک لایه پنیر ذوب‌شده) از نمادهای آشپزخانه‌های خانگی و پیشخوانهای غذاخوری‌هاست. این ساندویچ تک‌لایه‌ی ساده‌ای است که تقریبا هر کودکی در امریکا حداقل یک بار در بشقاب غذایش دیده است.
این غذای محبوب در واقع تکامل ساندویچ نان تست و پنیر ساده‌ای است که قبلا در ساندویچ فروشی‌های سیار و غذاخوری‌های اولیه به فروش می‌رفت. احتمالا ساندویچ پنیر گریل شده در دهه ۱۹۲۰ محبوب شد، زمانی که نان تست برش‌خورده و پنیر به تولید انبوه رسید و در دسترس همه مردم قرار گرفت.
ساندویچ پنیر گریل شده به خاطر جذابیت بی‌تکلفش یک غذای کلاسیک امریکایی به شمار می‌رود. اختراع این ساندویچ آغازی بود برای دورانی که ساندویچ های ساده‌ای مثل کره بادام‌زمینی و مربا به وعده‌های ناهار استاندارد برای کودکان تبدیل شدند. این ساندویچ کمک کرد تا ساندویچ به مخاطب جدیدی معرفی شود. و وقتی این کودکان بزرگ شدند، ساندویچ پنیر گریل شده را برای بچه‌های خود درست کردند. ساندویچ پنیر گریل شده یکی از احساس برانگیزترین غذاهای آمریکایی است، یکی از واضح‌ترین الگوهای ساندویچ است و نمادی از چیزی که یک ساندویچ باید باشد.
ساندویچ روبن توجه مردم را به فروشگاه‌های سنتی ساندویچ‌فروشی جلب کرد
روبن؛ ساندویچی با سس روسی، گوشت گاو نمک‌سود، کلم ترش و پنیر سوئیسی. همه این‌ها میان دو لایه ضخیم نان چاودار قرار می‌گیرند. روبن می‌تواند ساندویچ ایده‌آل افلاطونی در اغذیه فروشی نیویورکی تلقی شود. عده‌ای می‌گویند این ساندویچ در اوماها، نبراسکا اختراع شده ولی در هر صورت یکی از پیچیده‌ترین و غیرمعمول‌ترین ساندویچ های این فهرست است.
ظهور روبن هم‌زمان با رونق «دِلی» یا همان غذاخوری‌ها و اغذیه‌فروشی‌ها در سراسر کشور پس از جنگ جهانی دوم بود. با گسترش غذاهای مهاجرها در این اماکن، روبن به‌سرعت به یکی از معروفترین ساندویچ های امریکا تبدیل شد. به گفته بنتلی این ساندویچ خیلی خاص و نمادین است. «احتمالاً بهترین و شناخته‌شده‌ترین نمونه از ساندویچ های خاص اغذیه فروشی‌هاست. مردم در سراسر کشور عاشق روبن هستند و آن را می‌خورند.» این ساندویچ نمادی از تاثیر اغذیه فروشی‌ها، به عنوان یکی از ارکان اصلی فرهنگ غذاخوری در امریکا است.
وارنر می‌گوید: «در مجموع، روبن باید یکی از بهترین ساندویچ های ما محسوب شود. اگر آدم فضایی‌ها بیایند و بخواهند یک ساندویچ امتحان کنند، من که می‌گویم که اول روبن را به آن‌ها بدهیم.» ساندویچ روبن یکی از دلایلی است که هنوز از نان چاودار استفاده می‌شود.
ساب‌وی؛ خط تولید ساندویچ
این مورد کمی متفاوت از بقیه فهرست است، چون به برند ساندویچ فروشی زنجیره‌ای ساب‌وی (SubWay) اشاره دارد، نه به یک نوع خاص از ساندویچ، اما هیچکس نمی‌تواند منکر تاثیر برند ساب‌وی بر دنیای ساندویچ شود. حتی اگر طرفدار ساندویچ های صنعتی این برند نباشید، باز هم شاهد تاثیر فراگیر آن بر رژیم غذایی امریکایی‌ها خواهید بود. این برند ساندویچ های مشابه دِلی (اغذیه فروشی) را تقریبا در تمام شهرهای امریکا در دسترس قرار داد.
در سال ۱۹۶۵، فِرِد دلوکا ۱۰۰۰ دلار از دوستش پیتر قرض گرفت تا یک مغازه ساندویچ فروشی کوچک در حومه کنتیکت باز کند. پنجاه سال گذشت و با افتتاح نزدیک به ۴۴۰۰۰ شعبه، ساب‌وی اکنون یک غول فست فود است. به گفته بنتلی این برند ذهنیت زنجیره‌ای و خط مونتاژ را به دنیای سنتی ساندویچ آورد و کاری کرد که تقریبا در هر شهر امریکا بتوان ساندویچ ساب خورد.
ساب‌وی به‌ویژه زمانی محبوب شد که به‌عنوان گزینه‌ای «سالم‌تر» نسبت به فست فود های سرخ شده تبلیغ شد، و همچنان یکی از محبوب‌ترین غذاهای فست فودی در امریکاست. چه بخواهید چه نه، این یک ساندویچ مردمی است.
ساندویچ همبرگر همگانی‌ترین غذای رستورانی
ایالات متحده کشوری است که به راحتی و سرعت اهمیت می‌دهد و اغلب کمیت را به کیفیت ترجیح می‌دهد. این‌ها ویژگی‌هایی هستند که در ساندویچ ها به وفور یافت می‌شوند و علت اصلی علاقه ما به آن‌ها را توضیح می‌دهند. همبرگر نمونه بارز این ویژگی‌هاست.
آیا همبرگر یک ساندویچ است؟ در واقع، بله. این‌قدر که این ساندویچ رایج است که اغلب آن را به‌عنوان دسته‌ای مجزا در دنیای آشپزی می‌شناسیم. اما اصول پایه‌ای ساندویچ (محتویات بین دو لایه نان) را دارد. همبرگر با وجود اصالت خارجی‌اش، به‌طور غیرقابل انکاری آمریکایی شده است. همبرگر مثل بسیاری از ساندویچ های دیگر، در اوایل قرن بیستم مشهور شد و به عنوان یک وعده سریع برای طبقه کارگر، در دکه‌های بیرون کارخانه‌ها یا غذاخوری‌های نزدیک آن به فروش می‌رفت.
این ساندویچ‌های همبرگر در واقع از نسل ساندویچ های گوشتی اولیه‌ای بودند که مهاجران در حوالی آغاز قرن می‌خوردند. وقتی مک دونالد در سال ۱۹۵۵ درهای رستورانش را باز کرد، بیشتر آمریکایی‌ها با همبرگر آشنا بودند. و در دهه‌های بعد، شعبه‌های فست فود مک دونالد فقط جایگاه همبرگر را به‌عنوان غذای همگانی تثبیت کردند.
همبرگر واقعا نشان‌دهنده دموکراتیزه شدن رستوران‌رفتن است. یعنی به واسطه فراگیر شدن همبرگر، هر کسی از هر قشری و با هر درآمدی توانست به رستوران برود و یک ساندویچ همبرگر بخورد و سیر شود. محبوبیت همبر نشانه‌ای از یک حرکت بزرگ‌تر در عرصه غذا بود. در دهه ۲۰، طبقات پایین اجتماعی، شروع به غذاخوردن در بیرون از خانه کردند. همبرگر یک انتخاب ارزان و قابل‌دسترس بود که خیلی زود توجه مردم را جلب کرد و تبدیل به یکی از ارکان تغذیه آمریکایی شد.
کره بادام زمینی و مربا به تبعیض طبقاتی پایان دادند
مثل ساندویچ پنیر گریل شده، ساندویچ کره بادام زمینی و مربا از نظر ظاهر فیزیکی‌اش چیز خارق‌العاده‌ای نیست. اهمیت آن در معنایش برای دنیای ساندویچ و غذا نهفته است. کره بادام زمینی و مربا از این نظر خاص است که نشان داد «ساندویچ» دیگر غذایی برای طبقات بالای اجتماعی نیست و آن را به خوراکی تبدیل کرد که همگان می‌توانستند بخورند. اندرو اسمیت، نویسنده و مورخ غذا می‌گوید: «پس از اختراع نان برش‌خورده (۱۹۲۸)، ساندویچ ها به چیزی تبدیل شدند که مردم می‌توانستند در خانه درست کنند، و شاید مهم‌تر از همه، چیزی که کودکان می‌توانستند خودشان تهیه کنند. کره بادام زمینی و مربا نماد اولین ساندویچی است که واقعا با کودکان ارتباط برقرار کرد.»
کره بادام زمینی و مربا ساندویچی کاملا امریکایی است (حتی کره بادام زمینی یک اختراع آمریکایی است). عشق مردم به آن ریشه در احساس نوستالژی دارد. برای بیشتر مردم، این ساندویچ، اولین تجربه‌شان از «آشپزی» بود. این ساندویچ از زمان خود فراتر رفته و بیش از یک قرن تقریبا به همان شکل اولیه باقی مانده. حتی می‌توان آن را «دروازه ورود به دنیای ساندویچ» دانست.
ساندویچ کره مربا اولین چیزی است که به‌عنوان کودک یاد می‌گیریم درست کنیم. مثل خود ساندویچ، کره بادام زمینی و مربا یک شاهکار پیچیده آشپزی است که در قالب غذایی ساده پنهان شده است. شاید به نظر برسد طعم خاصی ندارد اما کره بادام زمینی از آن دسته غذاهایی با طعم پیچیده هستند که زبان را برای تجربه طعم‌های جدیدتر آماده می‌کنند.
طرح اول
فهرست مطالب
