تاریخچه رپینگ ساندویچ مومی ؛ یک یار وفادار

هر کسی به نوع خاصی از ساندویچ علاقه دارد. یک نفر عاشق نان و پنیر و سبزی و گردوست و دیگری اگر ساندویچ گوشت نداشته باشد حتی نگاهش هم نمی‌کند. ساندویچ سیب زمینی سرخ کرده با سس کچاب خرسی همیشه بچه‌ها را به وجد می‌آورد و یک ساندویچ همبرگر لذیذ بر عذاب وجدان و برنامه‌های کالری شمارتان به راحتی غلبه می‌کند. رپینگ ساندویچ مومی برای طیف وسیعی از ساندویچ ها قابل استفاده است اما در این مقاله به داستان بوجود آمدن تعدادی از ساندویچ های منتخب می‌پردازیم که بعضی از آن‌ها هنوز در پاکت یا کاغذ مومی بسته بندی می‌شوند. این داستان‌ها نشان دهنده مسیر پر فراز و نشیبی است که ساندویچ‌ها طی کرده‌اند تا به رستوران ها، کافه ها و در نهایت آشپزخانه‌های ما راه پیدا کنند. با طرح اول همراه باشید!

ساندویچ سالاد ماهی، ایده‌آل بانوان شاغل

در قرن نوزدهم، پیش از ظهور سوپرمارکت‌ها و مواد غذایی ارزان، بیشتر آمریکایی‌ها از هدر دادن غذا اجتناب می‌کردند. تکه‌های مرغ، ژامبون یا ماهی باقی‌مانده از شام را با مایونز مخلوط کرده و همراه کاهو به سالاد روز بعد تبدیل می‌کردند. باقی‌مانده‌های کرفس، ترشی‌ها و زیتون که مخلفات شام بودند نیز به این سالاد اضافه می‌شدند. در آن زمان امریکایی‌ها «ماهی تن» را نمی‌پختند و به دلیل رنگ سیاهش علاقه‌ای به آن نشان نمی‌دادند. بنابراین ماهی مصرفی آن‌ها شامل سالمون، ماهی سفید یا قزل‌آلا بود.

در اواخر قرن نوزدهم، زنان طبقه متوسط بیشتر وقت خود را در مکان‌های عمومی می‌گذراندند و از فروشگاه‌های بزرگ، سخنرانی‌ها و موزه‌ها بازدید می‌کردند. محل خوردن و نوشیدن مردان میخانه‌ها بود که به دلیل رفتارهای ناشایست گاه و بی‌گاهشان مناسب حضور بانوان نبود. به همین دلیل رستوران‌ های جدیدی افتتاح شدند تا به خانم‌های حاضر در اجتماع خدمت‌رسانی کنند. آنها به زنان دقیقا همان نوع غذاهایی را پیشنهاد می‌دادند که خودشان در دورهمی‌ها سرو می‌کردند: انواع سالاد. با این تفاوت که سالاد‌های خانگی معمولا از باقی‌مانده‌ی غذاهای شب پیش تهیه می‌شد و سالاد رستوران با مواد اولیه تازه. انواع سالاد ماهی و غذاهای دریایی در منوی رستوران‌های جدید یافت می‌شد.

شاغل شدن زنان و پاکت یکبار مصرف ساندویچ

تغییرات اجتماعی و اقتصادی شغل‌های بیشتری برای زنان ایجاد کرد، مثل کارمند دفتر یا فروشندگی و حضور آن‌ها در اجتماع از پیش هم بیشتر شد. اما مشکلی که وجود داشت ساعت محدود نهار اداری بود. زنان نمی‌توانستند مثل قبل به گفت و گو بنشینند و در عین حال نهارشان را صرف کنند و هر زمان خواستند رستوران را ترک کنند. از طرف دیگر رستوران‌هایی که سالاد ماهی ارزان قیمت می‌فروختند محل نهارخوری کارگران بودند و وقت نهار، صف انتظار بسیار طولانی می‌شد. خیلی زود رستوران‌ها تصمیم گرفتند برای حل این مشکل سالاد ماهی را بین دو تکه نان و سپس در پاکت یکبار مصرف قرار دهند تا مشتری‌ها بتوانند آن را با خود ببرند.

وقتی تن ماهی کنسرو شده در اوایل قرن بیستم معرفی شد، دیگر نیازی به آماده‌سازی و پخت ماهی نبود و همه می‌توانستند مستقیماً به سراغ تهیه سالاد بروند. اما مشکلی وجود داشت: محبوبیت فراوان تن ماهی کنسرو شده باعث رشد یک صنعت جهانی شد که به شدت ذخایر آن را کاهش داد. برای برقراری تعادل امروزه ماهی‌های مختلفی برای کنسرو شدن استفاده می‌شوند که طعم‌های متفاوتی دارند. سازمان بهداشت جهانی نیز توصیه می‌کند به دلیل وجود مقدار کمی جیوه در کنسرو تن ماهی از مصرف زیاد از حد آن پرهیز شود.

برای دیدن جعبه های تولید شده در طرح اول می توانید از صفحه بسته بندی جعبه ساندویچ دیدن کنید !

رویارویی شرق و غرب در فال ریور و تولد ساندویچ چاومین

در سال 1978، در آهنگ موفق «گرگ‌های لندن» به یک ساندویچ محبوب اشاره شده: چاومین نودل سرخ شده! در همان دهه یک گروه موسیقی رستوران چینی در فال ریور، آهنگی با عنوان «ساندویچ چاومین» منتشر کردند که نوعی ادای احترام به این غذا بود.

چاومین در بشقاب سرو می‌شد اما آیا واقعا امکان تبدیل شدن به ساندویچ را داشت؟ ساندویچ چاومین، غذایی است که از ترکیب دستور پخت شرقی با سلیقه غربی به وجود آمده است. رستوران‌های چینی فال ریور که منطقه‌ای پر از کارخانه های نساجی است این غذای ارزان را برای قشر کارگر سرو می‌کنند.

ساندویچ حجیم و ارزان قیمت چاومین در دهه 1920 محبوب شد: کارگران آن را در کافه‌تریای کارخانه می‌خوردند، بچه‌هایشان برای ناهار در مدارس مذهبی این غذا را می‌خوردند، به‌ویژه در جمعه‌هایی که مصرف گوشت منع شده بود. فروشگاه‌های زنجیره‌ای معروف امریکایی مثل کِرِسگ و وول‌وُرث، در نهارخوری‌هایشان این غذا را در منو قرار دادند. نهارخوری‌های این دو شرکت به ارائه غذاهای سریع و ارزان مشهور بود.

در ایران این غذا را با نام‌های «چامین» یا «چومین» می‌شناسند و دستور پخت آن را با سلیقه ایرانی تغییر داده‌اند مثل اضافه کردن مرغ. ساندویچ چاومین اصلی از نودل‌های سرخ شده تشکیل شده است که با یک کاسه سس قهوه‌ای، پیاز، کرفس و جوانه لوبیا سرو می‌شود. نان ساندویچ می‌تواند نان باگت باشد یا نان همبرگر که تفاوت چندانی ندارد. دکه‌های خیابانی برای رپینگ ساندویچ از کاغذ روغنی یا مومی استفاده می‌کنند و گاهی به درخواست مشتری آن را درون یک جعبه همبرگر یا جعبه سالنی قرار می‌دهند. یک ساندویچ چاومین به همراه سس، سیب زمینی سرخ کرده و نوشابه پرتقالی یک وعده غذای کلاسیک را تشکیل می‌دهد.

تاریخچه رپینگ برای شما جالب بود ؟ پس مقاله تاریخچه طولانی و شگفت‌ انگیز جعبه پیتزا را بخوانید 

ساندویچ کلاب، میان‌وعده‌ای برای نخبگان

برخلاف بسیاری از ترندهای غذایی آمریکایی دهه 1890، مثل سالاد والدورف که به مرور زمان به دست فراموشی سپرده شدند، ساندویچ کلاب همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است. ساندویچ کلاب در باشگاه‌های مردانه رسمی کشور شکل گرفت، باشگاه‌هایی که هنوز هم به محافظه‌کار بودن معروف هستند و برای آن‌ها وفاداری به غذاهای اصیل نوعی قانون نانوشته محسوب می‌شود. بنابراین گسترش ساندویچ کلاب به جامعه و همچنین محبوبیت پایدار آن در گذر زمان، گواهی بر ابتکار و جذابیت آن است.

ساندویچ کلاب یک ساندویچ دو لایه است که دارای سه تکه نان تست با لایه‌ای از مایونز است. در میان نان‌ها از مرغ یا بوقلمون، بیکن، کاهو و گوجه‌فرنگی استفاده می‌شود. معمولاً این ساندویچ به دو مثلث تقسیم شده و با یک خلال دندان به هم وصل می‌شود. اولین دستور ساندویچ کلاب در کتابی در سال 1899 با عنوان «سالادها، ساندویچ ها و غذاهای چافینگ-دیش» ثبت شده و معروف‌ترین طرفدار آن والیس سیمپسون، زن آمریکایی بود که ادوارد هشتم به خاطر ازدواج با او از سلطنت بریتانیا کناره‌گیری کرد.

مقاله‌ای از سال 1889 در نیویورک سان با عنوان «یک ساندویچ خوشمزه: یک خوراک ظریف که موجب محبوبیت سرآشپز نیویورکی شد» ساندویچ کلاب را غذایی مناسب برای شام پس از تئاتر یا چیزی سبک برای خوردن قبل از نوشیدنی شبانه توصیف می‌کند. مردان خوش‌خوراک نیز می‌توانستند از این ساندویچ لذت ببرند البته به شرطی برای نهار یا شام سرو نشود!

امروزه ساندویچ کلاب را در جعبه‌های مثلثی به فروش می‌رسانند و اگر آن را در خانه برای گردش و پیک نیک تهیه کنند حتما در یک کاغذ مومی می‌پیچند تا بعدا از زیبایی و طعمش همزمان لذت ببرند.

ساندویچ کره بادام‌زمینی؛ خوشمزه و اصیل

درست است که ساندویچ کره بادام‌زمینی به همراه مربا یا ژله، یکی از اصلی‌ترین وعده‌های غذایی مدارس است اما این ساندویچ روزگاری مخصوص اشراف و ثروتمندان بود. در اواخر قرن 19، در مجلس‌های زنان ثروتمند، ساندویچ محبوب ایشان از نان بدون لبه تشکیل می‌شد که با کره، خیار و گوشت یا پنیر پر می‌شد. در همان زمان، جان هاروی کلوگ (طرفدار غذاهای سالم) بادام زمینی را جایگزین سالمی برای کره حیوانی معرفی کرد. از آن پس در مهمانی‌های اشراف به جای کره از این محصول جدید استفاده کردند.

احتمالا می‌دانید که مربا از میوه خرد شده تهیه می‌شود در صورتی که ژله از جوشاندن آبِ میوه‌ها درست می‌شود. یکی از اولین دستورهایی که پیشنهاد می‌کرد ژله را با کره بادام‌زمینی ترکیب کنید، در شماره 1901 مجله مدرسه آشپزی بوستون منتشر شد. جولیا چاندلر پیشنهاد کرد که ساندویچ کوچکی با سه لایه نان نازک، یک لایه کره بادام‌زمینی یک لایه ژله ذغال‌اخته یا ژله سیب زرد درست کنند.

پس از تولید انبوه کره بادام‌زمینی در دهه 1920 و هدف گرفتن کودکان به عنوان مخاطبان جدید محصول، این ساندویچ از مهمانی‌های اشراف به جعبه های ناهار راه پیدا کرد. طولی نکشید که مدرسه‌ها هم ساندویچ کره بادام‌زمینی را به منوی غذا اضافه کردند. نسخه کلاسیک این ساندویچ با نان سفید نرم و برش خورده، کره بادام‌زمینی خامه‌ای و ژله درست می‌شود. به ندرت می‌توان ساندویچ کره بادام‌زمینی و ژله را در خارج از ایالات متحده دید چون مردم ترکیب این دو را ناخوشایند می‌دانند. در ایران ساندویچ کره و مربا از قدیم باب بوده و حالا کم‌کم کره بادام‌زمینی رواج پیدا می‌کند به خصوص که آگاهی مردم در زمینه محصولات سالم در حال افزایش است.

خلاقیت دختران کنفدراسیون در تهیه ساندویچ

احتمال دارد که ساندویچ روباز «اسکاتچ وودکاک» اصالتا اسکاتلندی نباشد. حتی خیلی‌ها آن را به عنوان ساندویچ قبول ندارند چون فقط یک تکه نان دارد. این غذا که تا اواسط قرن بیستم مورد علاقه دانشجویان آکسفورد و اعضای پارلمان بود، با لایه‌ای از خمیر آنچوی و تخم‌مرغ روی نان تست تهیه می‌شود. خمیر آنچوی از ماهی آنچوی شور درست می‌شود که مقدار کمی شکر نیز به آن افزوده شده است و طعم نمکی بسیار خاصی به غذاها می‌بخشد.

کسی نمی‌داند دلیل انتخاب نام اسکاتچ وودکاک برای این ساندویچ چیست چون به واقع معنای خاصی ندارد. اسکاتچ یعنی اسکاتلندی و وودکاک نام یک پرنده کوچک شکاری است. درست مثل ساندویچ «خرگوش ولزی» که ابدا خبری از گوشت خرگوش در آن نیست و فقط یک تکه نان تست با سس پنیری است. به هر حال در آن زمان انتخاب نام‌های فانتزی بی‌ربط برای غذاها نوعی طنز اشراف‌پنداری بود.

انجمن دختران و حفظ ساندویچ وودکاک

انجمن دختران متحد کنفدراسیون؛ یک سازمان زنانه در امریکا بود که در سال 1894 تاسیس شد و اعضای آن نوادگان سربازان کنفدراسیون در جنگ داخلی امریکا بودند. فعالیت این سازمان در زمینه‌های حفظ یادبودهای تاریخی، ارائه کمک‌های مالی و ترویج فرهنگ و ارزش‌های جنوب امریکا بود. کتاب آشپزی این انجمن با کمک‌های مالی منتشر شده و سپس درآمد حاصل از فروش آن صرف اجرای برنامه‌های سازمان می‌شد. خانم لاسک، نسخه‌ای از ساندویچ وودکاک را در این کتاب می‌نویسد که اندکی ظرافت بریتانیایی نیز به آن اضافه شده: خمیر آنچوی را روی نان یا بیسکوئیت بمالید و سپس به ترتیب گوجه‌فرنگی رنده و آب گرفته شده، پنیر ذوب شده و تخم‌مرغ هم‌زده را روی آن بگذارید.

خلاقیت امریکایی و ظرافت بریتانیایی

به عقیده خانم بی ویلسون که تاریخ‌نگار است، تفاوت بارز ساندویچ‌های امریکایی در برابر نسخه بریتانیایی، حجیم‌تر بودن و استفاده از ترکیب مواد نامتعارف است. در رستوران های بین شهری و غذاخوری‌ها ساندویچ‌های پرملات سرو می‌شد اما در خانه‌ی زنان مرفه و ثروتمند امریکایی، ساندویچ‌های مثل اسکاتچ وودکاک ظرافت خود را حفظ کرده و با خلاقیت امریکایی با مواد متنوعی تهیه می‌شدند. به عنوان مثال در باشگاه زنان اشرافی کاهوما، ساندویچ تهیه شده از زیتون شکم‌پر و گردوی آسیاب شده انگلیسی برای مهمانان تهیه می‌شد و یا ساندویچ‌هایی با نام «دوستی» که از خیار رنده‌شده، پیاز، کرفس و فلفل سبز و پنیر درست می‌شد. برای سرو آن‌ها را روی یک لایه کاغذ مومی داخل بشقاب قرار می‌دادند.

گرچه بیشتر این ساندویچ‌ها فقط یک لایه نان داشتند و عده‌ای آن‌ها جزو ساندویچ‌ها محسوب نمی‌کردند اما خانم‌های اشرافی توجهی به آنان نمی‌کردند و به خلاقیت خود در تهیه انواع ساندویچ می‌بالیدند.

تولید کننده جعبه ساندویچ در تهران

از دوران قدیم کاغذ یا مشمایی دور ساندویچ پیچیده می‌شد تا از ریختن محتویاتش جلوگیری کند و در این میان رپینگ ساندویچ مومی قدیمی‌ترین نوع بسته بندی ساندویچ است که با وجود پیشرفت تکنولوژی و ساخته شدن انواع مختلف بسته بندی همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است. رپینگ مومی یک انتخاب اقتصادی، کاربردی و دوستدار محیط زیست است. فراموش نکنید که چاپ طرح و لوگوی هوشمندانه در کنار کیفیت محصول، تاثیر بسزایی در جذب مشتری دارد. با مشاوران متخصص طرح اول تماس بگیرید تا جعبه یا بسته بندی مناسب برای محصولات ساندویچی خود انتخاب کنید. همینطور می توانید از بسته بندی جعبه ساندویچ دیدن کنید و محصول مورد نظرتون را ثبت سفارش کنید .